1.Tras
unha tempada á fronte dos xuvenís, pasas a dirixir o primeiro equipo.
¿Como afrontas esta nova etapa?
Con
moitísima ilusión. Xa foi un reto que o club confiase en min para
dirixir os xuvenís e agora bríndaseme outra grande oportunidade. Non
teño máis que palabras de agradecemento.
2.¿Cales crees que deben ser os obxectivos do equipo esta campaña?
Os
obxectivos do equipo deben ser o traballo diario e a unión tanto dentro
como fóra do vestiario. Non creo que prometer grandes metas sexa o
mellor xeito de comezar o ano.
Todo vai
depender do grao de compromiso que teñamos cada un dos membros do
equipo, é o tempo o que nos dirá ata onde estamos dispostos a chegar.
3. En
canto aos xuvenís, disputarán a súa cuarta campaña consecutiva en
Galega, ¿como valoras a situación do equipo?
Agora que
empezo a coñecer o club, decátome de que pasa o de todos os anos, e que
di moito da entidade: pasan xogadores importantes, pero queda unha base
do equipo que garante un bo nivel de partida, tamén chegan xogadores de
calidade e traballadores que veñen de facer historia na súa categoría; e
todo iso unido a que Óscar, un grande profesional que se desvive polo
seu traballo, se vai facer cargo do equipo.
É dicir,
todo segue o seu curso para que o club siga logrando grandes metas a
curto-medio prazo.
MOI PERSOAL
1. Unha cor: laranxa.
2. Unha comida: a pasta en xeral.
3. Unha bebida: unha cañita despois dun adestramento
duro.
4. Un número: o 1, é polo que empeza todo.
5. Un equipo: estiven na SD Monterroso durante 10 anos
como xogador e eles foron os primeiros en darme a oportunidade de
adestrar, labor que desempeñei estes últimos tres anos con grupos de
xogadores excepcionais. Creo que se non pasase polo club do meu pobo, o
Chantada non me daría a oportunidade nin de adestrar os xuvenís o ano
pasado nin de dar o salto ao primeiro equipo este ano. É por iso que o
Monterroso sempre será o meu equipo de referencia.
6. Un libro: Canastas Sagradas
7. Unha película: La Vida es Bella
8. Un xogador: como forofo Djalminha; era un espectáculo
velo xogar cando estivo no Deportivo. Como adestrador, creo
que non hai un perfil de futbolista tan perfecto como para dicir: "gustaríame
que todos fosen como este". Pero o que si creo é que hai un perfil de
equipo perfecto, e é aquel formado por xogadores que estean dispostos a
sacrificar o seu ben persoal polo ben común.
9. Un adestrador: por ser co que empecei, Miguel; polo
que supuxo, Pateiro; polo seu carácter, Aguirre; polo seu xeito de
entender o fútbol, Juande Ramos; por estrategas, Mourinho ou Benítez;
pola súa proximidade e humildade Juan Fidalgo... Creo que na vida todo o
mundo ten algo que che achegar e o fútbol, ó meu modo de entender, non é
diferente.
10.
Un hobbie: ademais do deporte en xeral, estar coa xente coa que
te atopas a gusto (familia, amigos,...)
11.
Outro deporte: todos merecen o meu respecto, aínda que eu
inclínome máis polos colectivos (fútbol-sala, balonmán, rugby...)
12.
Un gol: o que reflicte o traballo en equipo.
13.
O partido do que mellor recordo tes: como adestrador, unha
eliminatoria de copa cos xuvenís de Monterroso hai tres anos. Xogabamos
as semifinais na casa contra o Polvorín; despois de perder 4-0 no seu
campo, remontamos cun 6-1. Foi un deses partidos nos que todo che sae
ben. Como xogador, a final de Copa contra o Guitiriz en Palas fai
7 ou 8 anos. Fora un ano moi difícil en Preferente, onde o equipo
rompera. Tivemos que subir varios xuvenís para disputar toda a segunda
volta do campionato e a Copa, foi un final feliz para un ano moi
complicado.
Tiven a
sorte de que Pateiro me deu a oportunidade de xogar de inicio neste
partido e creo que é do que levo máis grato recordo da miña actuación.
14.
O partido do que peor recordo tes: como xogador, o partido de
volta da última eliminatoria polo ascenso a Galega dos xuvenís do
Monterroso hai varios anos. Era un grupo incrible (Óscar Méndez, Javi,
Serrano, Álex...) que o tiña todo para dar o salto de categoría, pero un
gol nos minutos finais, que supoñía o empate, fixo que non se puidese
conseguir o botado de menos ascenso.
Eu era
aínda cadete e non me decataba en aquel momento do que aquilo supoñía;
pero agora explícome as bágoas de toda aquela xeración de excelentes
xogadores que quedou a un paso da gloria.
15.
Es adestrador porque... gustábame o fútbol e o deporte en xeral e
propúxenme estudar INEF. Funme a Pontevedra e unha vez alí, os
profesores que levan o departamento de fútbol fan que te queiras dedicar
a isto si ou si.
Na
actualidade, como non adoita haber preparadores físicos nos pobos
decidín empezar como adestrador e alégrome moitísimo de facelo así,
porque esa decisión abriume un mundo novo ao que me alegro de pertencer;
aínda que con tal de seguir vinculado ao fútbol, ao adestramento, ao día
a día, estaría disposto a desenvolver calquera función.
16.
O mellor de ser adestrador é... ver que un equipo está unido e
que traballa duro por conseguir un obxectivo común. Cando un equipo
se comporta deste xeito, e ti podes achegar o teu graniño de area, é aí
cando todo paga a pena.
17.
E o peor... cando non se consegue que o anterior suceda ou só se
cumpre en ocasións puntuais. Séntese unha gran frustración cando non
logras que un equipo renda ao máximo das súas posibilidades, e creo que
a min me pasou en máis dunha ocasión.
O ano
pasado, sen ir máis lonxe, cos xuvenís foi un claro exemplo; un grupo
dunha enorme calidade, tanto humana como futbolística, que ata que non
se atopou nunha situación complicada, contra as cordas, non empezou a
render ao 100%. Creo que deberiamos estar a loitar por cotas maiores.
18.
Un recordo: creo que todos temos datas no noso calendario
marcadas para sempre. Calquera recordo desas ocasións especiais son os
que che fan seguir loitando nos momentos difíciles.
19.
Un sono: o que se fai realidade. Por sorte toda a xente que me
rodea fai que cada día teña máis e máis sonos e grazas a eles tamén
que estes se cumpran.
20.
Unha frase: "É bo ter un fin ao que se dirixir; pero é a viaxe o
que importa finalmente". Ursula K. Leguen.
